024-6772212 info@tcbeuningen.nl Gespecialiseerd als angsttandarts!
van Schaik
van Schaik

In de loop van de jaren is er bij mij een angst ingeslopen met betrekking tot een behandeling in mijn mond. Mijn "oude" tandarts kon mij niet verder behandelen ivm met kokhalzen en bijbehorende spanningen. Als de stoel al achter over ging begon ik soms al te kokhalzen. Lachgas bood voor mij ook geen oplossing. Dus ging ik op zoek naar een andere oplossing. Na enig zoekwerk kwam ik bij TC Beuningen terecht en heb hier vanwege de positieve reacties contact mee gezocht. Op 25 november heb ik mijn intake gesprek gehad bij Johan. Meteen bij het foto"s maken kwam het kokhals gebeuren al na voren. Gelukkig hadden ze hier begrip voor en men heeft uiteindelijk foto"s gemaakt met het apparaat dat 360 graden om je heen draait, terwijl jezelf met je kin op een houder leunt. De intake ging verder goed en ik bleef rustig. Wel had Johan snel door dat mijn kokhals reflex bij het minste of geringste al in werking ging.

De conclusie was al snel dat men mij zo niet normaal kon behandelen. Dus kwam al snel de narcose behandeling na voren. Aangezien zo"n behandeling niet snel word gedaan indien het om een kleine ingreep gaat, is besloten om in totaal 7 vullingen te vervangen en 1 verstandkies (links boven) te trekken.

Vrijdag 11 maart was het dan zover. Mijn allereerste behandeling onder narcose sinds ik op deze wereld ben. In de periode tussen de intake en deze behandeling lijkt alles zover weg. Echter toen de week van de behandeling begon merkte ik al aan mijzelf dat het weer een grote rol ging spelen. In dezelfde week belde de narcotiseur ook nog en had (vanwege mijn werk) de voicemail ingesproken en duidelijk uitgelegd wat er ging gebeuren. Aan de ene kant vond ik dit wel fijn, aan de andere kant ging ik weer denken wat er allemaal gaat gebeuren. Zo had ik de angst voor dat slangetje (tube) in mijn keel. Dat ik die ging voelen als ik wakker zou worden en ik dan in paniek zou raken. Met zulke gedachtes had ik gedurende de hele week had ik een bepaald onderbuik gevoel, weinig eetlust, kokhals neigingen en een spanning bij mij hangen. Het leek soms wel of ik alles niet goed meekreeg en dacht alleen maar aan die bewuste vrijdag. Ook als je er met mensen over sprak gaf dit niet echt een rust. De meeste mensen zeiden dat je niets van de behandeling of tube merkt. De meeste zeggen "je valt in slaap en als je wakker wordt heb je alleen nog je infuus eraan zitten". Al vond ik dat maar moeilijk te geloven.

Aangezien er die vrijdag wat dingen waren uitgelopen werd ik later geholpen dan op de planning stond. Maar toen mijn naam in de wachtkamer werd genoemd ging alles relatief snel. Ik liep samen met de anesthesioloog vanuit de wachtkamer de trap op naar boven. Daar stond nog een persoon waaraan ik mij voorstelde. Vervolgens mocht ik plaats nemen op de stoel welk bedekt was met een groenachtige mat. Deze mat vormt zich volgens mij naar jouw eigen lichaam zodat je achteraf geen spierpijn krijgt. Vervolgens gaat men meteen alles aansluiten, van plakkers op de borst, bloeddruk meter, infuus en klem op je vinger. Het aanleggen van het infuus viel reuze me, dit werd in mijn geval gelijktijdig gedaan met de bloeddruk meter. Dus ik was meer gefocust op de bloeddruk meter dan het prikje van het infuus. Nadat alles aangesloten was legde men uit dat het ging beginnen en er vervolgens een zuurstofkapje op mijn neus/mond kwam. Maar eerst moest ik aan iets leuks denken. Nou op dat moment had ik zoiets van eh... iets leuks.. er schoot me niet iets te binnen, dus keek toevallig naar een zwarte auto die op de rotonde buiten reed (zat toen nog beetje overeind namelijk). Vervolgens moest ik rustig helemaal naar achteren gaan liggen op de stoel zodat ik uiteindelijk naar het plafond keek. Dan komt men met het zuurstofmasker en moet je goed diep in en uitademen. Dit lukte mij net 4x keer daarna begon het plafond ineens van 0 naar 90 graden rechts te draaien en hopla weg was ik...

Voor mij gevoel heel kort later (waren meer dan 1 uur verder) kom ik langzaam bij en krijg ik alles beetje half mee. Wat ik mij voorbeeld nog als eerste herinner is dat ik glasje water moest drinken ivm slikreflex. Maar dat ik daarna moeite had met bekertje neerzetten op tafel is mij ontgaan. Ook eerste keer proberen te staan ging niet meteen, was nog te zwakjes. Vervolgens bleek het allereerste waar ik het over had (zelf niet bewust meegemaakt) toen ik bij kwam was een zwarte auto, al begreep niemand precies waarom nou die wagen. (maar dat was dus die wagen van de rotonde) En later toen ik echt meer bij was had ik het over een computerspel waarover ik gedroomd had. Dit wil je dan gewoon voor jou gevoel bewust vertellen. Dat had ik wel 4-5 keer verteld. Als je eenmaal goed te been bent en normaal slikt en alles verder oke is mag je uiteindelijk naar beneden voor de administratieve afhandeling en naar huis (onder begeleiding)

Van de behandeling zelf heb ik helemaal niets meegekregen. Ook het inbrengen van de tube en uithalen niet. Dus hetgene dat men zegt dat je niets van de
behandeling zelf merkt klopt helemaal. Op dit moment is het 3 dagen geleden nadat de behandeling is uitgevoerd en meest lastige was toch wel het nabloeden
van de wond in combinatie met de lichte keelpijn (wat door de tube komt). Slikken en die vieze smaak is dan niet echt fijn. De wond heeft iets minder dan 24 uur gebloed en zit nu mooi dicht (gehecht). De pijn is er nog wel lichtjes maar dat hoort er voorlopig bij. Wel merk je dat het per dag minder wordt. Gelukkig helpen pijnstillers hier goed bij. Nu lekker herstellen en eind mei zien ze mij weer terug in Beuningen voor het vervolgtraject. Johan en zijn gehele team bedankt voor de goede zorg en jullie begrip!

Ik hoop met dit verhaal ook de twijfels bij anderen weg te nemen en hun hierbij wellicht te helpen om toch de eerste stap te maken.

Did you like this? Share it!